شاملو گریست با دستهایی که نداشت !

اشک ...لبخند ...عشـــــــــــــــــــق ......قصه ای دروغ ...وِزوِزه ای در خــُـــرناس های باد ...صدا ....و درد که تا همیشــــه تنهاست و بی شریک !.....سرنوشت درخت .............. تبر .علف ...............سوختن در تاریکی صحرا .ستاره ....................سیاه چاله .خدای غرور را با هیچ کسی حرفی نیست .......نشخوار نام ت ..لرزش دستانت ..حرفهایت به طعم خون ..قلب پاره پاره ات ..همــــــــــــــــــــــــه را برای خودت نگه دار ...........او...خــــــــــــــــداوندگار غرور ...ریشه هایت را خواهد سوزانید ..لبهایت را خواهد درید ...ودستهایت را خواهد شکست ..و خلوت ت را در تاریکی ای ابدی فرو خواهد برد ....و در گورستانی هرشب نبش قبرت خواهد کرد ..زیرا که این بزرگترین عذاب مردگان است !....دستت را ...دستهای بیگانه ات را ......بسان سنگ با شیشه ...آتش و کاغذ ....پرنده و گلوله ...زیرا که من زخمهای تورا یافته است..با مختصات تک تک شان آشناست .....